Het moest er eens van komen. Na lang beraad en in ongeschouw nemend hoe Musk dit platform met rasse schreden om weet te bouwen tot een plek waar velen zich niet meer thuis voelen, heb ik een besluit genomen. Ik heb veel aan Twitter te danken en het is en blijft een plek waar velen ook nog steeds kunnen genieten van spitsvondige teksten, het bestrijden van de diepste eenzaamheid en het laatste nieuws. Een broedplaats van gedachten. Soms een open riool, soms een lichtje in de duisternis van alledag. Maar eens moet het besluit vallen en daar heb ik goed over nagedacht. Er zijn inmiddels genoeg alternatieven voor Twitter, al hebben ze nog niet het bereik en de impact van X. Het is wennen, het is zoeken. Maar we zien dat meer en meer mensen vertrekken. Goede mensen ook. Mensen die we nodig hebben in de strijd tegen desinformatie, nepnieuws en onzalige complotten. Een informatie-oorlog met grote gevolgen voor de democratie en het vertrouwen in experts. Die strijd is het waard om voor te strijden. We moeten niet opgeven. Wij zijn met meer. Ik ben hier actief sinds 2009 en in die tijd is er veel voorgevallen. In mijn persoonlijke leven, in de wereld om ons allen heen. We hebben kabinetten zien vallen, oorlogen meegemaakt. Sympathieke Tweeps zijn ons ontvallen, anderen nemen ons dagelijks mee in de pijn van ziekte en ongeluk. Hier en daar hebben gebruikers zelf een einde gemaakt aan hun leven. Twitter is en blijft een bonte mix, zoals het leven een aaneenschakeling is van absurditeiten. Je moet er alleen een beetje oog voor hebben. Als je denkt dat je er bent, blijkt alles weer anders. Alles stroomt, niets blijft hetzelfde. We zitten er met zijn allen in. Met groot leedwezen moet ik dan ook bekend maken dat ik niet van plan ben te vertrekken. Ik zal de laatste zijn die hier het licht uit doet als het eenmaal zo ver is. Ik geloof in de kracht van sociale media. Hier of elders, maar voorlopig lekker hier, bitches.